زمین و آسمان گشتن هنر نیست                                      

فدای عاشقان گفتن هنر نیست

از این آه و فغان گفتن هنر نیست                                          

و دل از عاشقی روفتن هنر نیست

تاریخ نداشت

دل من واسه ی ***** خیلی تنگه                                         

چی بگم باکی بگم که ***** خیلی سنگه

اگه من بتونم که بهش برسم میگمش که خوشگل دنیای این بی غیرتا

کاشکی  منو  حد اقل میشناختی  قبل  از  مشهوریت  و  لذتا

کاشکی حداقلن تو بودی توی آب وخاکم من خجالت میکشم که بگم خاطر خاتم

 آخه توی این خونه  یاکه توی این زمین کی میفهمه عشق وعاشق پیشگی دین ومذهب یا که سنو سال نداره

تاریخ نداشت

مدتی میگذرد از روزی که کمی ادعا برداشتم                                 

 خوب یادم می آید که چه ها میگفتم

با که ها میگفتم و ازکجا میگفتم                                                 

داستان خلاصه اش یک خط است

قلمی دارم گه گاه  کمکی میلغزد                                                

کاغذ روسفید میترسد

که دچار سایر اقلام نوشته ها در آید                                           

و همان کما بیش سیاه رو گردد ولی همه او را سیاه دل بینند   

 

کاش قلم حرف میزد و میگفت چه احساسی دارد که سایر مطالب  از مهم تا بی ارزش و مهمل را با آن بیان میکنیم و کاغذ چه احساسی دارد که ساعت ها بر روی جسم وجان آن با دشنه ی رنگین پیاپی میزنیم تا حرف سر یا دلمان ثبت کنیم و خوشحال باشیم که خرده نوشته هایی بر روی کاغذ داریم 

امضا 1/6/1389 ساعت18:49

پس از گاه ها:

دلم در غفلت و سردرگمی در خواب وبیداری چنان درگیر این رویای خام است

که گاهی شوخ طبعی میکند شوخی که عاشق گشته ای آیا؟

ومن خندان وبی معنا نگاهش میکنم نا نا همی گویم و از مهلکه ی لورفتگی فارغ شوم  و وقتی پیش خود این صحنه را صد بار میبینم این دل تنهای من هست که چون در تسخیر در آمده دم نمیزند وحتی اجازه ی خیال عشق رابه مغزم نمیدهد چون میدانم هنوز شرایطش را ندارم که ادعای عاشقی داشته باشم

امضا1/6/1389

از اینکه اول این خطوط رابا نام تو آغاز ننمودم شرمنده ام چون وقتی که شنیدم «منو تو با هم دیگه خاطره هایی داشتیم » یاد این دنیا و اون دنیا نیفتادم یاد این روزا واون روزا نیفتادم که عمرم رو سپری کردم  من از جایی تورو میشناسم ای غایی که تنهایی وتنهایی ندارد هیچ معناییی ولی دانم که همان جایی که منت دل دادمت

گاهی این مشغله ی ذهنی چنان بر من سر آزیر میگردد                 

 دلم همچون صدای گریه و آژیر میگردد

 چون این معشوقه ی قلبی همی مشغول در کاری                        

که در این کشور و دنیا بود سرچشمه ی خاری

بود منظور من ***** نه این ***** که میشماری

همان ***** که میشناسم    

در آن جایی که تنهایی بود تنهای تنهایی

امضا 1/6/

1389

                    کاشکی میدیدی عشق منو تو تازه نیست

کاشکی میخواندی درد منو تو روچاره نیست



تاريخ : پنجشنبه ۱۱ فروردین ۱۳٩٠ | ۱۱:٠٠ ‎ب.ظ | نویسنده : امیر افلاکیان | نظرات ()
  • ایکس باکس | قالب بلاگ اسکای